به نظر من اینکه آدم به برنامه ریزی خودش عمل کند در واقع به خودش احترام گذاشته. مثلا اینکه تصمیم میگیریم صبح ها ساعت 7 از خواب بیدار شویم ولی باز تا لنگ ظهر خوابیم نشان دهنده این است که برای خودمان و تصمیمان ارزش قائل نیستیم و احترام به آن را نادیده گرفته ایم.
حالا فرض کنید این برنامه ریزی بین دو نفر یا یک گروه باشد. وقتی یک نفر به قرارهای جمعی پایبند نیست نه تنها به خودش بلکه به بقیه اعضای گروه بی احترامی کرده است. مثل همین یک ماه پیش که استادی که تاریخی را برای امتحان میانترمش مشخص کرده بود ناگهان یک هفته زودتر با خشمی بیرون پریده امتحان را بالاجبار برگزار می کند و دانشجویان را به عدم مسئولیت پذیری متهم! چیزی که خودش از حداقل آن بی بهره است و وقتی دانشجویی در دفاع از "احترام و مسئولیت" برگه را سفید می دهد، در پایان ترم با نمره 10 جریمه می شود. بله او هم باید مثل بقیه نه برای خودش و نه برای بقیه احترامی قائل میشد و برگه را با روی خوش پر می کرد.
پ.ن : هر استادی در هر دانشگاهی میتواند آزادانه هر وقت که اراده می کند علم دانشجویانش را بیازماید. اما احترام به برنامه ریزی حلقه گمشده ایست که نه تنها اساتید دانشگاه بلکه همه باید آنرا رعایت کنند.